ΜΕΙΝΕΤΕ ΑΣΦΑΛΕΙΣ

Το έργο διαπραγματεύεται τις θεμελιώδεις δυνάμεις που συγκροτούν και αποδομούν την ανθρώπινη εμπειρία: το χάος απέναντι στην ασφάλεια, την εξουσία απέναντι στην συστημική κατάρρευση, και την τεχνητή τάξη απέναντι στη φυσική ώσμωση. Σε διάλογο με τα στοιχεία της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, η παραγωγή επιχειρεί να αποδώσει αρχετυπικές συγκρούσεις σε μια σύγχρονη, πολυμεσική σκηνική γλώσσα.
Ο πυρήνας του έργου είναι η μετάβαση από την οργανωμένη γραφειοκρατία στην κατάρρευση και, τελικά, σε μια νέα χωρική κοσμογονία. Το κοινό προσεδαφίζεται σε έναν κόσμο οργανωμένο, ελεγχόμενο, «ασφαλή». Έναν κόσμο όπου κάθε σώμα υπακούει σε κανόνες και διατηρεί την τάξη. Σταδιακά, όμως, αυτή η τάξη ραγίζει. Κι εκεί που περιμέναμε να αντικρίσουμε την καταστροφή, ανακαλύπτουμε κάτι διαφορετικό: ένα νέο ξεκίνημα, πιο ειλικρινές, πιο εύθραυστο, πιο ανθρώπινο.
Σώμα, ήχος, λόγος, φως, αντικείμενα και χώρος συμπρωταγωνιστούν ισότιμα, ενεργοποιώντας μια σύγχρονη τελετουργία — μια διαδρομή από την ψευδαίσθηση του ελέγχου στην αναγνώριση της ευαλωτότητας και την αποδοχή του χάους ως αναγκαία προϋπόθεση για δημιουργία. Η υλικότητα κατέχει κεντρική θέση. Το σκηνικό δεν αποτελεί φόντο αλλά ενεργοποιεί τη δράση, επηρεάζει τα σώματα και δίνει κατεύθυνση στην εξέλιξη του έργου.
Το έργο δημιουργήθηκε και παράχθηκε στα πλαίσια του εργαστηρίου κίνησης και καλλιτεχνικής έρευνας “Ανάμεσα στη Βαρύτητα και το Φως” μέσω συλλογικής έρευνας και πειραματισμού με τα σκηνικά συστατικά και τις σύγχρονες πρακτικές performance.

Σημείωμα Δημιουργού:
Ζούμε σε εποχές όπου η «ασφάλεια» και η «τάξη» επικαλείται συχνά για να δικαιολογήσει τον αποκλεισμό και την απομόνωση. Όπου οι ρουτίνες και η καθημερινότητα διαμορφώνουν αθόρυβα το τι επιτρέπεται να σκεφτούμε, να νιώσουμε, να είμαστε. Το έργο δεν δίνει απαντήσεις — θέτει με σκηνικά συστατικά τα ερωτήματα που δυσκολευόμαστε να διατυπώσουμε.
Η κατάρρευση εδώ δεν είναι αδιέξοδο. Δεν προσεγγίσαμε το χάος ως τέλος, αλλά ως δίοδο — μια αναγκαία επιστροφή προς τα καταπιεσμένα ανθρώπινα μας ένστικτα – μία αναγκαία προϋπόθεση για δημιουργία και συνύπαρξη.
Μια υπενθύμιση να συνεχίσουμε να αναζητούμε ο ένας τον άλλον μέσα στα ερείπια.

Σημειώνουμε ότι η παράσταση είναι κατάλληλη για θεατές άνω των 12 ετών, περιλαμβάνει χρήση καπνού, στροβοσκοπικού φωτισμού και υψηλών επιπέδων ήχου.

Διάρκεια: 70′

Συνδημιουργία – Ερμηνεία (με αλφαβητική σειρά)
Βασιλική Ζώη, Μαρία Κιτσοπούλου, Αριάδνη Κουρτέση, Χριστιάνα Λέκα, Τερέζα Παπακώστα, Βασίλης Σιάφης, Ευαγγελία Σιούτη, Αγγελική Στεφανιώτου, Παναγιώτης Χαρατσάρη